Landstede scoort weer een minnetje
maandag 15 december 2003Door Herman Nijman - 15 DECEMBER 2003 - GRONINGEN - Schreeuwen of schelden, het hielp niet. De mouwen opstropen en vechten, het haalde niks uit. Landstede Volleybal speelde in Groningen heel behoorlijk. Maar tegenstander Lycurgus steeg boven zichzelf uit, versloeg de Zwollenaren gedecideerd met 3-0 en zorgde voor gepaste stilte bij coach Hansma en de zijnen. Landstede en uitwedstrijden, het blijft een slechte combinatie.
Vijf wedstrijden buiten de deur hebben Landstede welgeteld één puntje opgeleverd. Dat was een pluspuntje, vorige week bij Dynamo. Het enige echte plusje van dit seizoen. Er staan nog teveel minnetjes tegenover. In Capelle en Nieuwegein werden drie punten achtergelaten, in Groningen gebeurde het zaterdag weer. ‘Dat mag niet, maar we laten het wel gebeuren‘, besefte middenman Jairo Hooi. Zijn team hoort in het linker rijtje, net onder de top drie. Punten weggeven tegen ‘kleintjes‘ is dan dodelijk.
Hoe dat kan, weet Hooi niet. Hij krijgt er geen vinger achter. Het zijn veel kleine dingetjes opgeteld. Zelf heeft Hooi twee aanvallen om zeep geholpen. En blokkerend kan het ook beter. Sterker, moet het ook wat beter. ‘Maar we hebben een volwassen team. Iedereen is zich bewust van de foutjes die gemaakt worden.‘
Daarom knalt de zweep niet in de kleedkamer, zegt coach Henk Hansma. Hij hield als speler al niet zo van schetterende coaches en pakt het als coach dan ook anders aan. ‘Het kookt in die kleedkamer na zo‘n wedstrijd. Als er dan een scheldkanonnade overheen komt, werkt dat eerder averechts.‘
De kleedkamer van sporthal Selwerd is wel pijlsnel vol na de derde set. Na het handjes schudden pakt Luka Slabe zijn tas, hij is meteen verdwenen. Zijn medespelers weten ook niet hoe snel ze de catacomben moeten opzoeken. Spelverdeler Kars van Tarel maakt nog een praatje, Roald van de Riet ontdoet zijn enkels van het tape. En Jairo Hooi zit een tijdje op de bank. Stuurloos kijkt hij voor zich uit. Dit is nou het net-nietgevoel, verschrikkelijk voelt het.
Hansma ziet ook geen aanleiding om zich enorm op te winden. Hij kenmerkt de Zwolse service als goed. Van Dijk, Hooi, Slabe en Kamphuis rossen de bal hard en zuiver over het net. De Groningse verdedigingsmuur is echter van staal. Ketsers zitten er nauwelijks tussen, hooguit drie in de hele wedstrijd. Dat is zeldzaam, weet Hansma. Dankzij die solide pass zien de Groningse aanvallen er fantastisch uit. Richard Franssen, Wim Kramer (een speler van Lycurgus 2, nota bene) en Peter Barla hebben de avond van hun leven. Bij bijna iedere buitenaanval is het raak. Omdat het Zwolse blok niet vaak genoeg sluit, dat is de grootste zorg van de ploeg.
De eerste set is nog wel spannend. Landstede controleert, slaat een gaatje van twee punten. Vooral de eerste tempo-aanval door het midden (met Hooi en Van Kuyk) is efficiënt. Maar de kleine en atletisch sterke ploeg van coach Loek Hagendoorn krijgt een paar lelijke puntjes mee. Van Tarel maakt een foutje, Hooi eentje. Het is niets structureels, maar voor Lycurgus net genoeg om de tanden erin te zetten, terug te knokken en de buit binnen te takelen.
Drie aces aan het begin van de tweede set zijn daarna symbolisch voor het lot van de Zwollenaren. Hansma ziet de eerste ace uit, de derde ploft ongelukkig op de rug van Van Tarel. ‘Een achterlijke bal, dat gebeurt je eens in de tien jaar‘, bromt de coach. Het schip is dan nog niet vergaan, maar de Zwolse veerkracht verdampt. Ook omdat aan de andere kant van het net bijna alles lukt. Dat is geweldig voor Hagendoorn, tegen een van zijn oude clubs.
Hansma probeert het snel te verdringen. Zijn team kan woensdag al wraak nemen, in het bekerduel tegen Vrevok. Prima, vindt Hooi. ‘Spelen is beter dan trainen.‘
Copyright © 2003 De Stentor - alle rechten voorbehouden
