Landstede Volleybal

Kamphuis verzint zijn eigen trucje

Door Eric Mondeel - 4 APRIL 2005 - ZWOLLE - Goed volleybal is een utopie in de play - outs. In deze degradatiestrijd gaat het erom wie zeurende zenuwen het best onder controle houdt. Rijnmond heeft daarvoor een mental coach in de arm genomen, maar oogde zaterdag zielloos. Landstede doet het zonder wonderdokter, maar demonstreerde een over - mijn - lijk mentaliteit. Na de afstraffing (3 - 0) hebben de Zwollenaren nog één zege nodig om de play - outs te winnen.

Adri de Wilde erkent dat één aspect fundamenteel is in de cruciale slotfase van het seizoen. Hoe ga je om met de druk? Hoe zet je nervositeit om in agressie? ‘Het is nu de kunst hoe je omgaat met spanningen’, verzekert de coach van Landstede. ‘Wij hebben er over nagedacht of we een mental coach moesten aanstellen. Maar ik vind het risico te groot. Om te beginnen vinden veel spelers dat soort gedoe soft. Daarbij komt dat ze daar niet aan gewend zijn. Als je pas een maand voor het einde van het seizoen ineens een mental coach aanstelt, werkt dat niet meer. Het geeft alleen maar schijnzekerheid. Als je dan verliest, gaan spelers nog meer aan zichzelf twijfelen.’

Routinier Edward Kamphuis bespeurt een groot verschil met vorig seizoen, toen Landstede de finale van de play-offs haalde. Ofschoon Nesselande uiteindelijk aan het langste einde trok, was het seizoen voor de Zwollenaren meer dan geslaagd. ‘Toen hadden we alleen maar iets te winnen’, verklaart de extraverte passer-loper. ‘We speelden onverwacht om de prijzen. Nu kunnen we alleen maar verliezen. Er staan verschrikkelijk grote belangen op het spel. Ik lig daar ‘s nachts wakker van. Het zou me erg aan mijn hart gaan als het Zwolse volleybalbolwerk in elkaar stort. Dit is mijn cluppie. Ja, ik ben zelfs sponsor van de vereniging. Voor alles dat ik hier gekregen heb, wil ik graag iets terug geven.’

Kamphuis moet erkennen dat hij in deze spannende tijden een zenuwpees is. ‘De druk is erg vervelend. Ik heb daar last van, ben erg nerveus. Alles kost nu twee keer zoveel moeite als in de play-offs van vorig seizoen. Het duurt ook veel langer voordat het ijs gebroken is. Pas toen we op voorsprong kwamen, haalde ik mijn oude niveau.’

Kamphuis had graag van de diensten van een mental coach gebruik gemaakt. Nu is hij vooral aan zichzelf en zijn zenuwen overgeleverd. ‘Ik heb zelf een truc verzonnen. Ik heb vandaag gespeeld voor iemand die me zeer dierbaar is? Nee, ik zeg niet wie. Dat is privé. Misschien heb ik mezelf voor de gek gehouden, maar ik heb er wel een over-mijn-lijk mentaliteit door gekregen. Deze wedstrijd wilde ik absoluut niet verliezen.’

Het was niet alleen Kamphuis die zaterdagavond moeizaam op gang kwam. De hele Zwolse ploeg had last van opstartproblemen. Dat gold met name voor Josha Kailola, die in Schiedam als een vaatdoek voor de dag was gekomen. ‘Ik heb daar flink lopen kloten’, stak hij de hand in eigen boezem. Kailola, die aanvankelijk communicatieprobleempjes had met spelverdeler Ron van Steen, herstelde zich voorbeeldig. En met hem al zijn teamgenoten. Eén voor allen, allen voor één. Rijnmond liep snel uit naar een 5-1 voorsprong, maar daarna kreeg Landstede haar zenuwen geleidelijk onder controle. Kailola was opgelucht over de zege. ‘We hebben als team heel geconcentreerd gespeeld. Alle puzzelstukjes pasten.’

Derde wedstrijd play-outs: Landstede - Rijnmond 3-0 (25-22 25-19 25-22). Tussenstand (best of five): Landstede - Rijnmond 2-1.

Bron: de Stentor 2005